هزینه ارسال آنلاین شاپ؛ کی پرداخت کنه، چقدر بگیری و پست یا تیپاکس

هزینه ارسال آنلاین شاپ همون خط آخر فاکتوره که همه دیر بهش فکر می‌کنن: اول عکس، بعد قیمت، بعد پیج، و آخر سر یه نفر تو دایرکت می‌پرسه «ارسالش چقدره؟» و تازه اون‌جا باید یه عدد بگی.

ترمه ماه اول مزونش برای هر سفارش یه عدد ثابت گذاشته بود. آخر ماه که رسیدای پست رو جمع زد، دید رو یه‌سوم سفارشا از جیب خودش پول ارسال داده و رو بقیه انقدر زیاد گرفته که دو تا مشتری همون‌جا منصرف شده بودن.

این مقاله درباره‌ی چهار تا تصمیمه که باید به ترتیب بگیری: کی پول ارسال رو بده، نرخ ثابت یا نرخ زنده، حد ارسال رایگان رو کجا بذاری، و بعد از تحویل بسته چی باید دست مشتری برسه.

هزینه ارسال آنلاین شاپ رو کی باید بده؟

مشتری پول مانتو رو داده و بعد می‌فهمه یه عدد دیگه هم هست؛ این بدترین حالته. پس جواب کوتاه اینه: هر کی که قبل از پرداخت بدونه. چهار تا مدل رایج داری و هر کدوم یه جا جواب می‌ده.

هر کدوم رو انتخاب کنی، یه قانون ثابته: هزینه‌ی ارسال باید یه خط جدا تو فاکتور باشه، نه قاطی قیمت کالا. مشتری باید قبل از این‌که رو لینک درگاه پرداخت بزنه، جمع کل رو با ارسال دیده باشه؛ نه بعدش.

نرخ ثابت یا نرخ زنده؛ کدوم برای بیزنس کوچیک بهتره

نرخ ثابت در واقع یه میانگینه. رو بسته‌های سبک و نزدیک چند تومن سود می‌کنی، رو بسته‌های سنگین و دور ضرر می‌دی، و امیدواری آخر ماه سربه‌سر بشه. مشکلش اینه که ضررا بزرگن و سودا کوچیک.

نرخ زنده یعنی موقع بستن سبد، وزن و ابعاد بسته و شهر مقصد می‌ره سمت پست یا تیپاکس و همون عددی که اونا می‌گن جلوی مشتری می‌شینه. نه تو ضرر می‌کنی، نه مشتری بابت یه بسته‌ی سبک پول بسته‌ی سنگین می‌ده.

ولی نرخ زنده یه شرط داره: هر محصول باید وزن و ابعاد ثبت‌شده داشته باشه و مبدأ و مقصد مشخص باشه. اگه حتی یه قلم سبد وزن نداشته باشه، پنل نمی‌تونه بسته رو اندازه بگیره و به‌جای نرخ زنده، همون نرخ ثابت شاپ رو حساب می‌کنه.

• نرخ ثابت بذار اگه محصولات سبک و تقریباً هم‌وزنن، بیشتر سفارشات تو یکی دو شهره، و فعلاً حوصله‌ی وزن کردن تک‌تک محصولا رو نداری.
• نرخ زنده بذار اگه وزنا از یه شومیز تا یه پالتو فرق می‌کنه، به همه‌ی ایران می‌فرستی، یا حاشیه‌ی سودت انقدر کمه که یه ضرر رو ارسال، سود کل سفارش رو می‌خوره.
• هر دو رو داشته باش: نرخ زنده اصل باشه و نرخ ثابت پشتیبانش؛ روزی که سرویس حمل جواب نده یا یه محصول وزن نداشته باشه، سفارش نمی‌خوابه.

پست یا تیپاکس؛ یه بسته‌ی ۳۰۰ گرمی تهران به مشهد

فرض کن یه شومیز ۳۰۰ گرمی رو باید از تهران بفرستی مشهد. دو تا گزینه‌ی اصلی داری و هیچ‌کدوم همیشه برنده نیست؛ بستگی به وزن، مقصد و عجله‌ی مشتری داره.

حالا فرض کن برای همون بسته، پست بگه ۴۵ هزار و تیپاکس بگه ۷۰ هزار. ۲۵ هزار اختلاف رو یه شومیز ۴۰۰ هزاری که ۳۰ درصد سود داره، یعنی یه‌پنجم کل سودت. برای همینه که «کدوم شرکت» یه تصمیم مالیه، نه سلیقه‌ای.

و هیچ پنلی نباید به‌جای تو تصمیم بگیره کدوم شرکت پیش‌فرضه. کاری که یه پنل خوب می‌کنه اینه که هر دو رو کنار هم با عدد واقعی همون سفارش نشون بده و بذاره خودت یا مشتری انتخاب کنی.

ارسال رایگان با حداقل خرید؛ یه تخفیفه که اسمش عوض شده

ارسال رایگان هیچ‌وقت رایگان نیست؛ فقط از جیب مشتری رفته تو جیب تو. پس باید مثل هر تخفیف دیگه‌ای با سود سنجیده بشه، نه با حس «همه دارن می‌ذارن».

یه مثال: میانگین سبدت ۶۰۰ هزاره و سود ناخالصت ۳۰ درصد، یعنی رو هر سفارش ۱۸۰ هزار برات می‌مونه. اگه ارسال به‌طور متوسط ۵۰ هزار دربیاد و رایگانش کنی، تقریباً ۲۸ درصد سود هر سفارش رو دادی به شرکت حمل. با هیچ حساب‌وکتابی این عدد کوچیک نیست.

حالا همون ارسال رایگان رو بذار بالای ۹۰۰ هزار. مشتری‌ای که سبدش ۶۰۰ بود، برای رسیدن به حد، یه قلم ۳۰۰ هزاری اضافه می‌کنه. سود اون قلم ۹۰ هزاره و ارسال ۵۰؛ یعنی هم ارسال رو دادی هم ۴۰ هزار بیشتر برات موند. فرق این دو تا فقط جای حده.

این حساب فقط وقتی درست درمیاد که حاشیه‌ی سود واقعیت رو بدونی، نه حدسش رو. اگه قیمت خرید هر محصول جایی ثبت نیست، اول محاسبه سود آنلاین شاپ رو بخون و بعد برگرد سراغ حد.

1. 1میانگین ارزش سفارش ماه گذشته رو از گزارش فروش دربیار.
2. 2حاشیه‌ی سود ناخالص رو حساب کن: قیمت فروش منهای قیمت خرید، تقسیم بر قیمت فروش.
3. 3هزینه‌ی ارسال متوسط رو از رسیدای واقعی همون ماه دربیار، نه از حافظه.
4. 4حد رو حداقل یک‌ونیم برابر میانگین سبد بذار تا رسیدن بهش یه قلم اضافه بخواد، نه فقط چند تومن.
5. 5یه ماه بعد دوباره میانگین سبد رو نگاه کن؛ اگه بالا نرفته، یا حد اشتباهه یا محصولی برای اضافه کردن نداری.

میانگین ارزش سفارش یکی از همون هفت عددیه که تو گزارش فروش آنلاین شاپ هر هفته باید ببینی؛ حد ارسال رایگان اولین تصمیمیه که از دلش درمیاد.

دو تا نکته درباره‌ی حد. اول این‌که حد با جمع کل سفارش سنجیده می‌شه، نه با یه قلم خاص. دوم این‌که می‌تونی به‌جای حد، ارسال بعضی محصولا رو رایگان کنی؛ مثلاً یه اکسسوری سبک با سود بالا که پول پستش چیزی نیست ولی «ارسال رایگان» کنارش فروشش رو بالا می‌بره.

وزن، جعبه و ارزش اظهارشده؛ سه عددی که نرخ زنده ازش درمیاد

نرخ زنده از سه چیز درمیاد: وزن هر قلم، ابعاد جعبه‌ای که توش می‌ره، و ارزشی که به شرکت حمل اعلام می‌شه. اولی رو باید یه بار برای هر محصول ثبت کنی، نه حدودی؛ با ترازو. چون یه شومیز ۲۰۰ گرمی و یه پالتوی یه‌کیلویی دو تا نرخ کاملاً متفاوت دارن.

ابعاد جعبه برای یه بیزنس کوچیک معمولاً یکی دو مدله؛ همون رو به‌عنوان پیش‌فرض ثبت کن که لازم نباشه هر بار وارد کنی. ارزش اظهارشده هم جمع کالاهای داخل بسته‌ست، بدون هزینه‌ی ارسال و بدون چیزایی که اصلاً تو جعبه نیستن.

سفارشی که اصلاً بسته نداره

ترمه چند وقته کنار مانتوها یه کلاس آنلاین الگوسازی هم می‌فروشه. اولین باری که یکی فقط کلاس رو خرید، سفارش ازش آدرس نخواست، ارسال صفر بود و هیچ شرکت حملی هم وسط نبود. درست هم همینه: چیزی که فرستاده نمی‌شه، آدرس و هزینه‌ی ارسال هم نداره.

سبد ترکیبی فرق می‌کنه. یه مانتو و همون کلاس با هم، هنوز یه بسته‌ست که باید بره؛ پس آدرس، هزینه‌ی ارسال و شرکت حمل همه سر جاشونن. فقط کلاس موقع وزن کردن کنار گذاشته می‌شه که نرخ زنده رو خراب نکنه.

و یه ریزه‌کاری که خیلی جاها اشتباه می‌شه: حد ارسال رایگان با کل سفارش سنجیده می‌شه و کلاس هم توش حساب می‌شه؛ ولی ارزشی که به شرکت حمل اعلام می‌شه فقط چیزیه که واقعاً تو جعبه‌ست. یکی وعده‌ی توئه به مشتری، اون یکی چیزیه که پست داره جابه‌جا می‌کنه.

بعد از تحویل بسته؛ کد رهگیری و پیامک

هزینه‌ی ارسال رو که گرفتی، تازه نصف قرارداده. نصف دیگه‌ش اینه که مشتری بدونه بسته کجاست. بیشتر پیامای «سفارشم چی شد؟» نه از تأخیر پست میاد، نه از گرونی ارسال؛ از این میاد که کد رهگیری دیر رسیده یا اصلاً نرسیده.

کد رهگیری باید رو همون سفارش بشینه و همون روز برای مشتری پیامک بشه؛ یه پیام، جای سه چهار تا پیگیری رو می‌گیره. کل مسیر از پیام اول تا اون پیامک رو تو مدیریت سفارش آنلاین شاپ قدم‌به‌قدم باز کردیم.

هزینه‌های ارسال که رو هیچ فاکتوری نیست

رسید پست تنها پولی نیست که بابت ارسال می‌دی. چهار تا هزینه‌ی دیگه هم هست که هیچ‌جا نوشته نمی‌شن ولی آخر ماه از حسابت کم شدن:

• بسته‌بندی: جعبه، پاکت، چسب و کارت تشکر. رو هر سفارش کم به نظر میاد، رو صد سفارش یه عدد جدیه.
• رفت‌وبرگشت به پست: اگه روزی دو بار می‌ری، داری وقتت رو بابت ارسال می‌دی. یه بار در روز، دسته‌ای.
• مرجوعی: بسته‌ای که برمی‌گرده معمولاً دو بار پول ارسال خورده و هیچ‌کدومش تو فاکتور مشتری نیست.
• بسته‌ی آسیب‌دیده یا گم‌شده: نادره، ولی وقتی پیش میاد یه سفارش کامل رو از سود ماه کم می‌کنه.

جای ثبت این چهار تا یه پنل فروش نیست؛ یه جای جدا بنویسشون و ماهی یه بار کنار سود بذار. بقیه‌ی این بحث تو راهنمای مدیریت آنلاین شاپ زیر «ارسال، مرجوعی و پیگیری سفارش» اومده.

پرومال این چهار تصمیم رو به یه صفحه‌ی تنظیمات و یه وزن رو هر محصول تبدیل می‌کنه: نرخ ثابت، حد ارسال رایگان، و اتصال پست و تیپاکس که موقع بستن سبد نرخ واقعی رو بیاره و بعد از تحویل، کد رهگیری رو روی سفارش بشونه و پیامکش کنه.

فردا صبح از این شروع کن: بیست تا سفارش آخرت رو بیار، کنار هر کدوم بنویس از مشتری بابت ارسال چقدر گرفتی و به پست یا تیپاکس چقدر دادی. جمع دو ستون رو با هم مقایسه کن؛ اون اختلاف، جواب همه‌ی این مقاله برای بیزنس خودته.